Syberiada-Adventure

Luna już w zespole!

2009-10-19T07:39:00.008+02:00

W zeszłym tygodniu Lunka pomyślnie przeszła badania lekarskie i nic nie stało już na przeszkodzie, aby mogła wejść do teamu Krzyśka.
Zaskoczyła nas kompletnie, bo wczorajszy trening był jej pierwszym w życiu, a sprawiła się jakby nic innego nie robiła wcześniej, tylko biegała w zaprzęgu!
W zespole zaadoptowała się identycznie jak w stadzie - czyli bez żadnych problemów.
Tak oto pies, który kilka miesięcy temu miał wyrok śmierci, dziś kapitalnie wchodzi do zaprzęgu i staje się jego bardzo ważnym elementem.
Jest niesamowicie spokojna i świetnie radzi sobie z linkami, w których zazwyczaj plączą się początkujące psy. Ona nie ma tego problemu. Powoli kompletuje się zespół. Od początku października pracuje z nami już Klein, który wciąż jest leczony, ale w taki sposób, że może już pracować.
Ponadto prowadzimy swoisty eksperyment, a mianowicie robimy wszystko, aby suczka z cieczką nie traciła treningów. Dotychczas bowiem robiliśmy tak, że jak tylko pojawiała się cieczka to suka z nią zostawała w domu, przez co traciła około dwóch tygodni treningów.
Tym razem postanowiliśmy zrobić inaczej i dokładając wszelkich starań utrzymać suczkę w zaprzęgu. Jak na razie udaje się nam to znakomicie, mimo że tą sunią jest liderka Saba.

Luna

Saba w akcji

Jesienny spacer

2009-10-16T12:12:00.013+02:00

Jak zawsze o tej porze roku wybraliśmy się na małą przechadzkę do lasu z nadzieją na znalezienie pysznych borowików i czarnych łebków. Snuliśmy kulinarne plany z grzybami w roli głównej, niestety znaleźliśmy jedynie parę podgrzybków, które usmażyliśmy na kolację. Nawet pięknych muchomorów było jak na lekarstwo. Za parę dni odwiedzimy "nasze" miejsce ponownie, może będziemy mieli więcej szczęścia:)

Inarijarvi Expedition 2010

2009-10-15T21:00:00.006+02:00

Zapraszamy na nasz nowy blog, poświęcony wyłącznie marcowej wyprawie Inarijarvi Expedition 2010.
Na jego łamach będziemy na bieżąco informować o wszystkich wydarzeniach związanych z wyprawą, będziemy tam prezentować partnerów tego projektu oraz opisywać stan przygotowań. Zapraszamy do odwiedzin.

Wyświetl większą mapę

Inarijarvi - zaprzęg Krzyśka

2009-10-11T08:43:00.002+02:00

A oto psy, z którymi pracuje Krzysiek.

Odyn

Klein

Luna

Lego

Maja

Kala

Ruka

Rasti

Balto

Mumin

Inari

Nowy sprzęt

2009-10-07T08:07:00.016+02:00

W niedzielę wróciliśmy z Ceskych Budejovic, gdzie dzień wcześniej mieliśmy ogromną przyjemność odebrać nowe sanie i wózki od naszego przyjaciela Frantiska Chlana.
Frantisek zajmuje się mushingiem od ćwierć wieku, a od 22 lat wytwarza wózki i sanie, które słynne są w całej Europie, także za sprawą Jany Henychovej, która na jego saniach dwukrotnie ukończyła najdłuższy europejski wyścig psich zaprzęgów Finmarkslopet. Raz na dystansie 500 km, a następnie na 1000.
Od dziś i my możemy się pochwalić tym w pełni profesjonalnym sprzętem. Od trzech lat co prawda używamy już sanie "chlanowki", ale wózków jak dotąd nie mieliśmy przyjemności przetestować, co teraz będziemy czynić z zapałem :)

Inarijarvi - zaprzęg Darii

2009-09-30T16:51:00.015+02:00

Oto psy, które pobiegną razem z Darią podczas marcowej wyprawy dookoła jeziora Inari.

Saba liderka - na pierwszym planie oraz Anga trail lider

Sami - point dog

Bongo - point dog

Chief - team dog

Kaksi - team dog

Moli - wheeler

Iwo - wheeler

Luna cd.

2009-09-30T16:36:00.003+02:00

Lunka ma wyjęty sączek i rana ładnie się goi. Mamy nadzieję, że to koniec jej kłopotów.
Mamy jeszcze jedną świetną wiadomość, a mianowicie Klein, który od roku miał problemy z cyklicznie powracającym kaszlem, trafił wreszcie na lekarza, który wiedział jak się nim zająć. Doktor Michał Połulich z bydgoskiej lecznicy "Wyżyny" definitywnie wykluczył odsercowe źródło jego choroby i znalazł jej przyczynę. Rokowania są na tyle dobre, że dzisiaj możemy śmiało powiedzieć, że Klein wraca do gry!!! Chłopak jest z tego niezmiernie zadowolony. My również.

Luna

2009-09-23T20:18:00.006+02:00

Kontynuujemy relację o życiu w naszym kenelu suczki Luny, która trafiła do nas w sierpniu.
Tak jak aklimatyzacja emocjonalna przebiega niesamowicie sprawnie, tak niestety ciągle wloką się za nią problemy związane z niefachowo przeprowadzoną sterylizacją jeszcze u poprzedniego właściciela. Raz już stan zapalny dał jej mocno popalić i kiedy już wydawało się, że Lunka ma wszystkie problemy za sobą, stare rany znów się otworzyły, bo prawdopodobnie jeszcze jakieś paprochy pozostały po operacji. Od dzisiaj dziewczyna chodzi z sączkiem, a my płuczemy ranę solą fizjologiczną. W ciągu najbliższych dni okaże się czy na tym się zakończy sprawa, czy też czeka ją kolejny zabieg.
Na szczęście dziewczynka ma doskonały humor i rozpiera ją energia z czego niewątpliwie nie jest zachwycony Pasik, który z nią mieszka. Luna nie może nadal normalnie bawić się z młodymi psami przez kłopoty z brzuchem, toteż wymyśliliśmy, że najlepiej będzie jak zamieszka z najstarszym z naszych facetów, czyli z jedenastoletnim Pasikiem. Od tego momentu chłop ma kompletnie przerąbane, bowiem całymi dniami jest dosłownie molestowany i zmuszany do zabawy. Zresztą skutecznie! Chory na astmę Pasik, który dwa lata temu wycofał się z życia "publicznego" w stadzie po latach władania nim, teraz dzięki energii Lunki wrócił do całkiem sporej aktywności, ba nawet się z nią bawi!!!
Gdyby nie jej problemy byłoby z nią idealnie, ale poradzimy sobie z tym wszystkim. Mamy naprawdę świetnego lekarza, który z pasją zajął się Luną i dobrze wie co zrobić, aby było dobrze.
Po jutrze jedziemy na kontrolę to napiszemy co z Lunką dalej.
Poniżej dzisiejsze zdjęcia niuni.

Express Bydgoski o nas

2009-09-14T11:58:00.008+02:00

"Tańcząca z „haszczakami”

Blogów o marzeniach silniejszych od wszystkiego było 2700.
Ich był najbardziej przekonujący

Ewa Czarnowska-Woźniak, Poniedziałek, 14 Września 2009

Nowakowskich można by słuchać godzinami, a i tak nie ogarnie się ich pasji. Daria, Krzysztof i Kacper - ludzie, których natychmiast się lubi. Nie, jednak najpierw się ich podziwia.

Daria Nowakowska podczas treningu. Laureatka konkursu jest też piękną, szczupłą, młodą kobietą. Fot. Krzysztof Nowakowski

Wszystko robią razem. Ale to Daria stanęła do konkursu na blog, opisujący życiowe pasje, organizowanego przez producenta leku przeciwbólowego. W internetowym konkursie, do którego stanęło 2700 autorów z całej Polski, zwyciężyło pięć kobiet. Najwyżej oceniono zaś bydgoszczankę - „za oryginalność pasji, umiejętność dzielenia się nią z innymi oraz determinację i chęc jej rozwijania”.

Skromność i pasja

Pani Daria, kiedyś wielka miłośniczka koni, dziś jest jedyną kobietą w Polsce powożącą zaprzęgiem, w którym biegnie 12-14 psów. Żona Krzysztofa, alpinisty i wioślarza. Mama 9-letniego Kacpra, wiernego towarzysza wypraw rodziców. Współwłaścicielka sfory 29 psów husky. Podmiotu życia i przedmiotu utrzymania, bo prowadzona przez nich firma zajmuje się organizowaniem wszelkiego rodzaju letnich i (zwłaszcza) zimowych imprez, na których można albo uczyć się mushingu (powożenia psim zaprzęgiem), albo korzystać z jego uroków z wysokości pasażerskiego wózka.

Laureatka jest też niebywale skromna. Wspominając finał konkursu podkreśla, jak wielkie wrażenie wywarły na niej dokonania innych ludzi, jak dużo dały spotkania z niezwykłymi pasjonatami. - Dowiedziałam się, że są maratony w śniegach Alaski, że biega się je także w Afryce, na asfalcie... Niezwykłe jest też to, co robi Elżbieta Świączkowska, która wygrała głosowanie internautów - organizuje skoki spadochronowe, gdzie w tandemie jest chore na raka dziecko. Oprócz niebywałej frajdy, przełamania montonii życia pod kroplówką, dzieci mają po takim doświadczeniu lepsze wyniki medyczne.

Opowiada, że pisząc blog, nie chciała nikogo zamęczać szczegółami technicznymi, chciała oddać sposób, w jaki husky przewartościowały jej życie, pokazać, że mushing to nie tylko sport, ale właśnie styl życia. Dołączyć do tych, którzy wiedzą, jak ważne jest posiadanie pasji. - A cóż jest piękniejszego od jazdy dużym zaprzęgiem przez zaśnieżony las? Psy biegną kłusem, wokół słychać tylko oddechy psów i szum sań na śniegu. Wydajemy też ciche komendy, bowiem sforą kieruje się wyłącznie głosem, nie ma żadnych batów. Ja wołam „prawo”, „lewo”, mąż - „dżi” i „ha”, tak jak większość maszerów na świecie, tak jak robią to Eskimosi - tłumaczy zwyciężczyni.

Hodowla zaczęła się w bloku

Zaczęło się niewinnie. Oboje chcieli mieć psa. Padło na husky. Pojechali do hodowli do Kwidzynia, wrócili ze szczeniakiem Nanookiem, na punkcie którego zupełnie oszaleli. Do tego stopnia, że kiedy Daria leżała w szpitalu na podtrzymaniu ciąży, w bydgoskim bloku bez windy na IV piętrze pojawił się następny pies. Mieli już małego synka, gdy dołączyły kolejne dwa „haszczaki”. Wiedzieli, że tak dalej się nie da - ich nowym adresem stała się wioska pod Łabiszynem, odcięta od świata i ludzi. - Czasem aż za bardzo - śmieją się. Teraz jest tam 29 psów husky, w tym kilkanaście adoptowanych od ludzi, którzy bez przygotowania sprawili sobie „pluszaki”, z którymi sobie nie poradzili. To Nowakowscy organizowali w Myślęcinku pierwsze sprinterskie wyścigi zaprzęgów. Sprint to nie jest jednak, według nich, dystans zgodny z naturą husky. - Trzeba im ustawiać trening dokładnie pod czas biegu konkursowego. A one chcą biegać dłużej. My też chcieliśmy - tumaczy Krzysztof Nowakowski.

Chcemy spełnić nasze marzenie

„Od dziesięciu lat zajmuję się tym sportem, od mniej więcej czterech z nastawieniem na długodystansowe wyścigi i wyprawy” - napisała Daria Nowakowska w zwycięskim blogu. - „W każdym sezonie przejeżdżam psim zaprzęgiem 2,5-3 tysiące kilometrów na treningach. Razem z Krzyśkiem na co dzień trenujemy w Puszczy Bydgoskiej, Borach Tucholskich i Puszczy Noteckiej. Dlatego dzisiaj jestem wreszcie gotowa podjąć się realizacji jednego z moich marzeń, a jest nim objechanie dookoła - po zamarzniętej tafli - jeziora Inari w Finlandii. To najdalej położone na północ europejskie jezioro od dawna rozbudza moją i Krzyśka wyobraźnię. (...) Ponad 3000 kilometrów linii brzegowej, 300 kilometrów na północ od koła podbiegunowego w subarktycznym klimacie, a od listopada do czerwca skuwa je lód. (...) Wyprawę planujemy na marzec 2010. Będzie to pierwsza polska wyprawa psimi zaprzęgami w ten rejon w ogóle. Dodatkowo stanę się pierwszą polską maszerką, która tego dokona. Ponadto weźmie w niej udział nasz dziewięcioletni syn Kacperek - będzie uczestniczył w przygotowaniach i rekonesansach. (...) W trakcie prowadzonej non stop akcji planujemy pokonać pętlę długości około 500 kilometrów. Non stop oznacza, iż jedziemy wytrenowanym systemem bieg - odpoczynek. W praktyce to 5 godzin jazdy, 5 odpoczynku. Taki system wymusza jazdę także w nocy, ale do tego my i nasze psy jesteśmy dobrze przygotowani. Przy takim trybie powinniśmy skończyć pętlę w ciągu trzech-czterech dób. Realizacja tego planu jest wstępem do spełnienia naszego wielkiego marzenia, jakim są wspólne starty w najdłuższym bezetapowym wyścigu psich zaprzęgów w Europie - Finmarkslopet, na dystansie 1000 kilometrów. Ten wyścig to kwintesencja mushingu, brak etapów, jedynie konieczność zaliczenia punktów kontrolnych na trasie, jazda non stop, dzień i noc w totalnym oderwaniu od rzeczywistości, a do tego rywalizacja z innymi...”

Daria i Krzysztof nie tylko chcą dojechać do mety Finmarkslopet, pragną zająć dobre miejsce. Wierzę, że im się uda. Żałuję, że to tylko krótka rozmowa. Mam szeroko otwarte oczy, gdy opowiadają, jak to jest, gdy przed saniami nagle staje łoś, a psy mają ochotę zapolować. Śmieję się z ich historii o polskich zimach, gdy czasem śnieg topnieje w trakcie treningu. Kiedy już wrócą znad Inari, z filmem i materiałem do książki Krzysztofa, muszę ich spotkać jeszcze raz.

WARTO WIEDZIEĆ

* Zwycięski blog Darii Nowakowskiej: http://syberiada.dlaniepokonanych.pl

Wielki sukces !!!

2009-09-08T11:35:00.011+02:00

Stało się! Konkursowy blog Darii i wszystkie jej zaprzęgowe pasje i marzenia zostały najwyżej ocenione z pośród wszystkich projektów startujących w konkursie!
Konkurencja była naprawdę zacna i komisja nie miała ponoć łatwego zadania, jednak "za niezwykle interesujące przedstawienie swojej pasji mushingu, czyli powożenia psim zaprzęgiem oraz ogromną determinację w realizacji marzeń i rozwijaniu swoich zainteresowań" to Daria została zwyciężczynią konkursu Ibuprom Dla Niepokonanych!!!
Jest to jak dotąd nasz wspólny największy sukces w naszym zaprzęgowym życiu, który na pewno da nam ogromny pozytywny impuls do dalszego działania i realizacji naszych planów. Na dodatek bardzo nas to osiągnięcie przybliżyło do wyjazdu na wyprawę wokół Inarijarvi.

Ta nagroda to także wielka promocja mushingu w Polsce. W trakcie uroczystości podkreślano, że psie zaprzęgi kojarzą się wszystkim ze Skandynawią, czy Alaską, a tymczasem u nas w Polsce znaleźli się ludzie z wiedzą, doświadczeniem oraz wielkimi ambicjami i pasją do podnoszenia swojego maszerskiego poziomu i dążenia do jak najlepszych wyników w przyszłości.
Po latach ciężkiej pracy z psami, latach pełnych wyrzeczeń, stresów i niepewności odnieśliśmy fantastyczny sukces, który nadał ostatecznie sens wszystkim naszym działaniom.

Bardzo dziękujemy za dobre słowa, które usłyszeliśmy w trakcie konkursu od różnych ludzi i jeszcze raz szczerze gratulujemy wszystkim nagrodzonym.

Pan Prezes wręcza nagrodę

Nagrodzeni i organizatorzy

Zwycięzcy jeszcze raz razem

Pierwsze wywiady

Zaproszenie

2009-09-04T18:29:00.001+02:00

Dzisiaj Daria dostała zaproszenie na ogłoszenie wyników konkursu!!!!!!

Finałowa piątka

2009-09-02T11:06:00.002+02:00

Musimy się pochwalić, że w konkursie Ibupromu blog Darii znalazł się w finałowej piątce wybieranej przez jury. Jak na taki ogrom ludzkich pasji, wyrażony na ponad 2700 blogach, to chyba spore osiągnięcie. Jest to także potwierdzeniem dużego zainteresowania jakim mushing cieszy się wśród ludzi oraz tak naprawdę jakie istnieją możliwości jego promowania i poszukiwania partnerów do tego typu projektów.
Daria znalazła się w pierwszej piątce w zacnym towarzystwie ludzi realizujących swe bardzo różne pasje.

Pierwszego września stawiliśmy się w warszawskim hotelu Polonia Palace, gdzie odbyło się finałowe spotkanie wspomnianej piątki finalistów. Spędziliśmy tam bardzo miłe przedpołudnie opowiadając szacownemu jury o naszym projekcie. Później była okazja na poznanie konkurentów i rozmowy. Zwycięzca zostanie ogłoszony jutro.

Trzymajcie za mnie kciuki !!!

2009-08-24T12:23:00.005+02:00

Drodzy uczestnicy konkursu, dzisiaj jeszcze jesteśmy dla siebie konkurentami. Ścigamy się na ilość głosów, rywalizujemy swoimi pomysłami, marzeniami, o nagrodę główną, ale ten konkurs za chwilę dobiegnie końca. Konkurs się zakończy, a ja będę kontynuować swoją drogę do marzeń, do realizacji pasji i planów. Mój projekt to coś więcej niż tylko dobra zabawa, to całe życie moje i mojej rodziny. Być może jesteśmy „wariatami”, ale takie życie nas kręci i tak żyjemy i żyć będziemy. Dawno temu rozpoczęłam już przygotowania do wyprawy, którą rozpocznę tej zimy. A może nawet przygotowywałam się do niej przez całe swoje życie.
Wreszcie wyruszę na szlak, aby postawić kropkę nad i w mojej pasji, aby dać puentę swojemu życiu. Inari to jednak tylko początek, to brama do dalszych działań i mam nadzieję kolejnych sukcesów. Realizacja tego projektu pozwoli mi w praktyce zobaczyć czego jeszcze mi brak, aby wziąć udział w największych europejskich wyścigach psich zaprzęgów i nie być jedynie ich uczestniczką, ale mieć także szansę walki o jak najlepszą pozycję. Będzie to tym ciekawsze, że nie próbowała tego jak dotąd żadna Polka.

Także dla mojego męża to spełnienie marzeń i pretekst do skończenia pisanej przez niego książki mówiącej o innym niż znają wszyscy życiu, pełnym pasji i upartego dążenia do spełnienia marzeń pomimo, że często kosztuje to bardzo dużo. Ale na pewno warto tak żyć.
Ponadto zamierzamy z wyprawy przywieźć nakręcony przez nas samych film i z nim odwiedzić parę festiwali, dzięki czemu pokażemy w Polsce zupełnie inne oblicze mushingu niż na co dzień czynią to polskie kluby psich zaprzęgów.
Dzięki udziałowi w tym konkursie miałam okazję poczytać kilka naprawdę ciekawych blogów, życzę ich autorom powodzenia w realizacji marzeń i trzymam za nich kciuki.
O to samo proszę wszystkich tych, którym spodobał się mój projekt i oczywiście zapraszam na www.syberiada-adventure.blogspot.com gdzie na bieżąco opisuję wszystkie przygotowania do wyprawy.
Dziękuję również za zainteresowanie moją pasją, wszystkie dobre słowa oraz oczywiście Wasze głosy!
Pozdrawiam serdecznie :)

Sprzęt i inne niezbędne rzeczy

2009-08-20T18:56:00.003+02:00

Już zaczynam myśleć o sprzęcie, który będzie niezbędny na wyprawie. Najpierw samochód. Bez niego się tam nie dostanę. Możliwie najlepsze opony zimowe, no i łańcuchy na koła. Na dalekiej północy nie odśnieżają dróg i tylko na łańcuchach albo oponach z kolcami można się tam poruszać. Również opony zimowe do psiej przyczepy. Nowy płyn do chłodnicy, olej do silnika, nowe świece żarowe, żeby w lapońskich mrozach była szansa uruchomić silnik. I chyba nowy akumulator, tak na wszelki wypadek.
To dopiero samochód. Teraz sanie. Na początek muszę wreszcie znaleźć kogoś kto przygotuje nam system wymiennych ślizgów do płóz. Oby dał radę to zrobić nasz dobry znajomy z Czech, Frantisek.

Koniecznie muszę też przygotować nowe zestawy lin, kotwice śnieżne i ich liny. Uprzęże psów, nowe obroże, psie kurteczki i... o rany buty dla psów. Tych ostatnich potrzebuję razem z Krzyśkiem ponad dwieście. Już boli mnie głowa. A to dopiero początek. Teraz namiot, śpiwory, karimaty, kuchenka, gary, noże, łyżki, liofilizaty i chińskie zupki. Ile tego wszystkiego? Cholera trzeba to policzyć.

O rany jeszcze słoma. Psy muszą na czymś spać. Zabrać ją ze sobą z domu? Na ponad miesiąc? To niemożliwe. Muszę w takim razie kupić ją w Finlandii. I znowu trzeba wysłać kilkanaście maili zanim trafię na kogoś, kto mi to załatwi tam na miejscu.

Teraz karma dla psów. Ponad trzydzieści dni na miejscu plus podróż razy pól kilograma dziennie, do tego odżywki, płyny izotoniczne i przekąski razy trzydzieści psów. Jakby nie liczyć wychodzi pół tony ! Nie, na dzisiaj mam dosyć, idę spać :)

Wypad w skałki

2009-08-19T22:21:00.001+02:00

Lunę odbieraliśmy w Wieliczce, więc postanowiliśmy po drodze zajrzeć w miejsca dawno nieodwiedzane na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Kiedyś byłem tam bardzo częstym gościem trenując na tamtejszych skałach przed wspinaczkowymi wypadami w Tatry czy Alpy.
Od tamtych czasów jednak "upłynęło już dużo wody w Wiśle", i od kiedy mamy psy nie widywano nas w tamtych rejonach zbyt często. Tym razem pojawiła się świetna okazja. W drodze po Lunkę odwiedziłem z Kacprem stare kąty. Niestety Daria nie mogła nam towarzyszyć, bo ktoś musiał zostać w domu z psami :(
Tak jak się spodziewałem Kacpi ujawnił wielki talent do wspinania i swobodnie pokonywał czwórkowe trudności na bulderach! Dobrze, że mama tego nie widziała!

Zamek w Olsztynie

Widok z zamku

Biwak w Mirowie

Rycerze wrócili?

Pierwsze wspinaczki

Odbudowywany zamek w Bobolicach

Podzamcze

Skała o wdzięcznej nazwie Dupa Słonia

I największa skała Jury - Sokolica

Luna

2009-08-18T07:24:00.006+02:00

Od soboty wieczorem jest z nami nowa suczka Luna. Zwierzak znalazł się u dobrych ludzi, a następnie u nas, po tym jak jej "pan" stwierdził, że sobie z nią nie radzi. Mało tego, specjalnie się nie certoląc, postanowił ją uśpić przy pomocy jakiegoś tam, pewnie znajomego, konowała.
A wszystko to dlatego, że Luna uciekała i ponoć zagryzła królika/i sąsiada.
Klasyczna historia. Po jakiego grzyba zbudować solidne ogrodzenie, czy kojec, żeby pies nie mógł narobić szkód? Lepiej psa zabić!! Szybciej, taniej i wygodniej!!!
Brawo panie były właścicielu, egzamin z człowieczeństwa koncertowo oblany. A jeśli jeszcze kiedykolwiek przyjdzie ci do łba kupić sobie psa to polecam bardzo,kompletnie nieuciążliwe zwierze, którego nie trzeba karmić, wyprowadzać na spacery, budować płotu, czy o zgrozo kojca. A mianowicie psa PLUSZOWEGO!!!

Lunka jest po przejściach, ale na szczęście jest jeszcze bardzo młoda i miejmy nadzieję, że zapomni o swoim fatalnym początku życia. Zresztą przez dwa tygodnie pobytu w psim hotelu zrobiono bardzo dużo, aby pomóc jej psychice. Dzięki temu mamy teraz łatwiejszą z nią pracę. Wielkie dzięki dla wszystkich ludzi, którzy pomogli Lunie!!!!
Wiele jest takich psich historii. Luna nie jest pierwsza w naszym kenelu z takiej adopcji i wcale z nie najgorszym życiorysem. Jest Adja, Saba, Atka, Moli, Lego, Odyn, Maja, Chief, Klein, Pasik, Whisky, one wszystkie przeszły swoje w życiu. A wszystko to tylko dlatego, że nie pomyślał człowiek. Nie zastanowił się po co w ogóle mu pies, a zwłaszcza husky. Jest to też wina hodowców, bo mało który szczerze powie kupcom jakim psem jest haszczak. Zresztą mizerna ich ilość sama ma o tym jakąkolwiek wiedzę. Ważna jest tylko kasa! Żałosna zazwyczaj.
No cóż Luna miała szczęście, trafiła do nas, gdzie będzie żyć prawdziwym psim życiem, w psim i ludzkim stadzie, w którym to, że husky lubi uciec i zapolować świadczy jedynie o prawidłowych cechach rasy, a nie jest problemem, z którego jedynym wyjściem jest zamordowanie psa.

Mamy 30 psiaków, mamy sąsiadów, którzy hodują kury, kaczki, krowy. Niemal pod ogrodzenie podchodzą lisy, sarny i dziki. Nigdy nie zdarzyło się, aby któryś z naszych psów zwiał z kenelu i zagryzł jakiegoś zwierzaka. Nigdy!
Zawsze jest sposób, aby łowieckie nawyki psa poskromić.
Luna aklimatyzuje się w naszym stadzie kapitalnie, powoli spotyka się na wybiegu z nowymi kumplami, a nasze alfy Saba i Odyn przyjęły ją jako pierwsze!
Będziemy opisywać jej dalsze losy, bo przecież czeka ją to co haszczaki lubią najbardziej!

TVN 24

2009-08-11T07:28:00.013+02:00

Piątego sierpnia odwiedzili nas reporterzy stacji TVN.
Z czterogodzinnego latania po lesie z psami i kamerą wyszło takie coś.

Reportaż w tvn24

Zaczęło się niewinnie od jednego psa - teraz maja ich już 30. Psy rasy Husky, podobnie jak psie zaprzęgi, to dla państwa Nowakowskich życiowa pasja. Choć lato w pełni, już trenują do zimowych zmagań. Planują w przyszłym roku, jako pierwsi Polacy, objechać psimi zaprzęgami jedno z wielkich, fińskich jezior.(TVN24)

Zapraszamy :)

Przygotowania

2009-08-10T09:02:00.002+02:00

Wyprawa to całkiem spore przedsięwzięcie organizacyjne. Fakt, iż biorą w nim udział psy dokłada kolejnych problemów. Zwiększa radykalnie ilość spraw, o których nie wolno zapomnieć. Kiedy sami jeździliśmy powspinać się w góry, często były to wyjazdy organizowane spontanicznie, w pubie przy szklance piwa. Ktoś rzucał pomysł i na drugi dzień byliśmy już w podróży.
Dzisiaj wszystko wygląda inaczej. Przekraczanie granic z psami nakłada na nas obowiązek spełnienia wielu warunków. Szczególnie trudne są wyjazdy do krajów spoza Unii, jak np. Norwegii, gdzie na pół roku przed przekroczeniem granicy trzeba mieć gotowy komplet psich dokumentów wraz z niezbędnymi badaniami, a największe przecież wyścigi psich zaprzęgów odbywają się właśnie tam.
Do tego przed wyjazdem musimy dokładnie zaplanować trasę, wiedzieć mniej więcej gdzie będziemy mogli zatrzymać się na postój, nocleg itd.
Jednym słowem kiedy już jest blisko do terminu wyjazdu, to bardzo trudno jest nam żyć czymkolwiek innym.

Osobną historią są przygotowania fizyczne do wyprawy. Cały nasz psio-ludzki zespół musi być w znakomitej formie, dlatego też latem, kiedy jest zbyt ciepło na treningi z psami w ruch idą rowery, oprócz tego dużo biegamy i uprawiamy nordic walking. Trwa to mniej więcej do połowy września, kiedy to do treningu wchodzą psiaki.
Tak naprawdę przygotowania rozpoczęliśmy już dość dawno temu. Inari siedzi w naszych głowach od dobrych kilku lat, ale prawdziwy trening prowadzony pod kątem takiej wyprawy rozpoczęliśmy ubiegłej zimy. Pięćdziesięciokilometrowe biegi, a często i dłuższe robiliśmy do samej wiosny. Potem ze względu na wyższe temperatury musieliśmy dystans skracać, ale i tak trenowaliśmy niemal do czerwca.
Treningi, które rozpoczniemy we wrześniu wprowadzą, mam nadzieję, zupełnie nową jakość, a mianowicie wyniosą psy na jeszcze wyższą „orbitę” niż dotychczas. Nasze zwierzaki mają nieprawdopodobne możliwości i odpowiednim treningiem musimy je z nich wykrzesać. Jeśli to się nam uda to wyprawa będzie przebiegać tak jak to sobie zaplanowaliśmy i nie spotkają nas jakieś przykre niespodzianki spowodowane nieodpowiednim przygotowaniem.

Na początku tego sezonu czeka nas jeszcze jedno bardzo poważne wyzwanie, a mianowicie wprowadzenie do zespołu i treningu szóstki półtorarocznych psów, które jak dotąd nie posmakowały jeszcze biegania w zaprzęgu. Musimy tutaj działać niezwykle ostrożnie i spokojnie. Młode psiaki nie mogą już doczekać się pierwszego biegu.
Pierwsze treningi z młodymi zaprzęgowcami mają dać im czystą radość z biegu w psim zespole, dodatkowo muszą być na tyle długie, aby młodzież zobaczyła czym jest zmęczenie, ale zarazem na tyle krótkie, by nie mogły doczekać się następnego razu. Skomplikowane? To dopiero początek! Młode psy strasznie chcą biegać, przed startem dostają szajby. Skaczą i wyrywają się jak opętane, nie mogą ustać w miejscu. Plączą liny. Czasem po kilka razy trzeba schodzić z sań, aby je rozplątać. Istny „krzyż pański”. Kiedy wreszcie uda się ruszyć, pędzą jak opętane, ale jednocześnie interesuje je wszystko wokół! Rozglądają się w pełnym galopie, przez co wpadają w nie starsze psy. Znowu plączą się liny, znowu trzeba zatrzymać zaprzęg i je rozplątywać. Kiedyś, pamiętam, na odcinku dwóch kilometrów zatrzymywałam się kilkanaście razy.
Jednak trzeba przez to przejść i na dodatek zachować jeszcze spokój. Nasze nerwy od razu udzielają się psom i trening mamy w zasadzie z głowy. Pierwsze przymiarki zawsze wyglądają tak samo i jedynym sposobem jest to po prostu przetrwać. Na szczęście wystarczają trzy, cztery takie treningi i młodzieńcy już łapią o co chodzi. Po prostu dociera do nich, że wariackie bieganie odbiera im samym całą frajdę jaką daje bieg w zaprzęgu.
Niestety to dopiero przed nami. W tym roku mamy sześć psiaków, więc ubaw będzie po pachy!
Treningi, warto o tym wspomnieć, będą przedsięwzięciem niezwykle atrakcyjnym, bowiem zamierzamy pokonać non stop kilka polskich puszcz, w tym oczywiście leżące najbliżej naszego domu bydgoską i notecką. Później, kiedy spadnie śnieg jedziemy na spotkanie z prawdziwą zimą w Bieszczadach. Plan treningowy jest niezwykle bogaty, ale też i ten sezon ma być niezwykły.

Gazeta Pomorska o nas

2009-08-04T08:40:00.010+02:00

Napęd na 40 psich łapek. Dzień zaczynają o godz. 6 pojeniem psów i sprzątaniem ich kojców. Daria i Krzysztof hodują Syberian Husky. Mają ich 30.

Dominika Kiss-Orska

10 lat temu postanowili kupić sobie pieska. Nie spodziewali sie,że ta decyzja zmieni ich życie o 180 stopni. W marcu jako pierwsi Polacy na psich zaprzęgach objadą fińskie jezioro Inari.

Krzysztof, Kacper i Daria Nowakowscy wspólnie dzielą swoją pasję. 8-letni Kacper na pytanie czym będzie się zajmował jak dorośnie, odpowiada - Pieskami!

(fot. Tytus Żmijewski)

Chcemy przejechać je z zachodu na wschód i z powrotem w ciągu pięciu dni - mówi Daria Nowakowska, współwłaścicielka firmy Syberiada-Adventure i hodowli psów.

- Jedziemy do Finlandii na miesiąc, ponieważ musimy tam poczekać na odpowiednią pogodę. Powinniśmy też mieć czas, by przyzwyczaić psy do śniegu, którego w Polsce jest jak na lekarstwo - dodaje Krzysztof Nowakowski, mąż Darii. Dzielą swoją pracę i pasję.

- Przejedziemy po jeziorze 500 do 600 km w pięć dni. Będziemy mieć dwa zaprzęgi po dziesięć psów. Niezależnie od tego, czy będzie noc, czy dzień będziemy pokonywać 100 km na dobę w trybie najprawdopodobniej 5 godzin jazdy, 5 godzin snu.

Dlatego minionej zimy rozpoczęli przygotowania i treningi.

- Trenujemy w puszczy bydgoskiej, noteckiej i w Borach Tucholskich. Niesamowite jest to, jaką pamięć mają psy. W Borach nie byliśmy od trzech lat. Ja sam nie pamiętałem na skrzyżowaniu leśnych dróg, w którą stronę powinniśmy skręcić. Psy same odnalazły prawidłową - opowiada Nowakowski.

Husky z ADHD
Kiedy Daria lub Krzysztof wychodzą na podwórko z uprzężami to na podwórku podnosi się larum. Psy szaleją do momentu, gdy zostaną w nią zapięte.

- Wówczas zwierzaki milkną i zaczynają swój bieg. Zaprzęg potrafi się rozpędzić do 40 km na godzinę. Taka trasa to kompletnie oderwanie sie od rzeczywistości. Jak przyjeżdżają do nas ludzie, którzy chcą albo sami powozić, albo przejechać się zaprzęgiem jako pasażer, mówią nam, że to niesamowity sposób na odstresowanie.

A do Nowakowskich zjeżdżają się ludzie z całego świata. Krzysztof opowiada:

- Wiedzą o nas z najbardziej popularnej strony internetowej dotyczącej psich zaprzęgów www.sleddogcentral.com, na której, jako jedyni Polacy mamy swój profil. Pierwsi goście, którzy nas odwiedzili byli z RPA. Do tej pory utrzymujemy z nimi kontakt, podobnie jak ze Szkotami, Anglikami, Francuzami i Niemcami, którzy u nas powozili. Ci ostatni najprawdopodobniej pojadą z nami do Finlandii ponieważ są świetnymi fachowcami i chętnie nam pomogą.

Ambitne plany
Wyprawa do Finlandii to pierwszy krok do realizacji sportowych planów małżeństwa.

- Kolejnym naszym marzeniem, jest wzięcie udziału w wyścigu na 1.000 km. By zakwalifikować się do najdłuższego w Europie wyścigu Finmarkslopet na terenie najdalej wysuniętym na północ trzeba skończyć eliminacyjny bieg na 500 km. Chcielibyśmy regularnie startować w tych zawodach - opowiada Daria. Krzysztof dodaje:

- W 2010 roku najprawdopodobniej odbędzie się pierwszy bieg na 3.300 km. Trasa rozpoczyna się w Murmańsku i będzie przebiegać przez cztery kraje: Rosję, Finlandię, Szwecję i Norwegię. Wystartuje w nim 20 zawodników na specjalne zaproszenie organizatorów. Mamy nadzieje,że kiedyś takie zaproszenie trafi do naszych rąk.

Daria prowadzi blog http://syberiada.dlaniepokonanych.pl/blog/syberiada/index.htm, na którym opisuje swoją pasję. Zachęcamy do odwiedzenia i głosowania na bydgoski zaprzęg.

Niepokonana

2009-08-02T14:25:00.003+02:00

Największym moim marzeniem jest, aby całe życie obracało się wokół naszej pasji. Rodzimy się tylko raz i tylko tę jedną szansę dostajemy od życia. Od nas samych zależy jak ją wykorzystamy.
Spełnienie takiego marzenia nie jest proste, ba jest piekielnie trudne. Wielu ludzi mających ciekawe pomysły rezygnuje z ich realizacji z rozmaitych powodów. Najczęstszym przeciwnikiem jest szara rzeczywistość. Praca, która wymaga od nas coraz większego poświęcenia i związany z tym brak czasu na dosłownie wszystko, nawet na myślenie o innych sprawach niż gonitwa za zarobkiem. To przytłacza, odbiera chęci i motywację. Stan taki pogłębia się kiedy zakładamy rodzinę i pojawiają się dzieci, którym musimy zapewnić jak najlepsze warunki do życia. Gdzie tu miejsce na pasję ?

Udział w konkursie, w którym trzeba opisać siebie, wymaga spojrzenia na swoją osobę z zupełnie innej strony. Zastanowienia się jakim jestem człowiekiem, czy moje cele są faktycznie warte tego aby opowiedzieć o nich innym ludziom.
Jest to zarazem kapitalna okazja do dokonania pewnej samooceny, zastanowienia nad przeszłymi zdarzeniami, które uczyniły mnie taką, a nie inną oraz jak niewiele brakowało, a byłabym zupełnie kimś innym.
Zabawa w psie zaprzęgi niesie ze sobą pewną zdecydowaną trudność. Jest nią konieczność posiadania psów, czyli istot jak najbardziej żywych :)
I tutaj mamy do czynienia z zasadniczą trudnością – psy wymagają nieustającej opieki. Nie można ich tak jak nart, czy roweru odstawić do garażu, kiedy przestajemy ich używać.
Musimy zapewnić im dach nad głową, wyżywienie, sporą dawkę treningu i uczuć. Na pewnym etapie okazuje się, że nie możemy tak sobie wyjechać na urlop, a właściwie, że w ogóle nie mamy żadnego urlopu !
Nie jest to jednak największy problem, z tym można jakoś sobie z czasem poradzić. Najgorsze co jest związane z uprawianiem tego sportu to przemijanie. Psy niestety żyją od nas znacznie krócej. Bardzo trudno jest poradzić sobie ze śmiercią zwierzaka, z którym przemierzyło się wiele wspaniałych tras. Kilka lat temu straciliśmy naszą wspaniałą liderkę Adję, która tak naprawdę pokazała nam kim, właśnie kim nie czym, jest pies zaprzęgowy. Suczka o wspaniałej psychice i nieprawdopodobnych zdolnościach – można by o niej napisać niejednego posta.
Jej śmierć spowodowała utratę wiary w sens tego co robimy, na dodatek cale nasze stado popadło w głęboką depresję, wszak Adja była nie tylko liderem, ale także szefem wszystkich psów. Nie było mowy o treningach, czy jakiejkolwiek pracy z psami. Jednocześnie zaczynał się sezon, spadł śnieg, a my nie byliśmy w stanie ruszyć na szlak. Stado przestało reagować na bodźce. Normalnie wystarczy ruszyć jakikolwiek element sprzętu, aby psy skojarzyły, że będą biegać i już zaczyna się totalny rwetes w kojcach. Skaczą, wyją i szczekają. W tamtym czasie reakcją była tylko kompletna cisza!
Zmagaliśmy się wtedy ze strasznym pytaniem – Co dalej ?
Sprawę rozwiązało za nas jak zwykle życie. Mieliśmy podpisaną umowę na organizację imprezy integracyjnej z klientem, której nie mogliśmy zerwać, bo zwyczajnie poszlibyśmy z torbami. Musieliśmy się z niej wywiązać.
Z duszą na ramieniu z dwunastką najmocniejszych psów pojechaliśmy pracować. Bez odpowiedniego treningu za to z masą wątpliwości w głowie musieliśmy w trudnym górskim terenie przewieźć pojedynczo kilkanaście osób z jednego miejsca w drugie. Najbardziej obawialiśmy się o to czy psiaki w ogóle będą chciały biec bez swojej liderki.
Napadało strasznie dużo śniegu, pierwszą turę trzeba było przejść przed zaprzęgiem, aby choć trochę udeptać śnieg, gdyż inaczej psy zapadły by się w nim. Było bardzo ciężko. Najpierw zaprzęg z dużymi oporami w ogóle ruszył, potem zwierzaki oglądały się jeden na drugiego, nie wiedząc który ma poprowadzić. Zapowiadała się totalna klapa z imprezy. Klient lada chwila mógł zacząć się denerwować. I kiedy zdawało się już, że jest po wszystkim rolę lidera wzięła na siebie dwuletnia Saba. Dwa lata to mniej więcej o połowę za mało dla psa, by mógł wypełniać tę najbardziej odpowiedzialną rolę w zaprzęgu. Sabcia jednak podjęła to wyzwanie, a reszta psów spragniona już w tym momencie silnego przywództwa, poszła bez szemrania za nią. Tak „wróciliśmy z dalekiej podróży”, odrodził się nasz zespół, a dodatkowo Saba narodziła się po raz drugi, tym razem jako pierwszorzędna liderka, dzisiaj prowadząca największe psie zaprzęgi w naszym kraju.
Wracając we wspomnieniach do tych wszystkich historii, a ta opisana powyżej jest tylko jedną z wielu podobnych, to dochodzę do wniosku, że aby przeżyć z pasją swoje życie trzeba niekiedy naprawdę być niepokonanym.
Mnie się chyba udało !

Dziękuję!

2009-08-02T11:24:00.003+02:00

Nadszedł moment, kiedy muszę powiedzieć te słowa – dziękuję bardzo Wam wszystkim. Dziękuję za zainteresowanie moim projektem, za głosy oddane na mojego bloga i za wszystkie dobre słowa, jakie usłyszałam przez pierwsze dni konkursu.
Dziękuję bydgoskim portalom internetowym www.infobydgoszcz.pl oraz www.enjoy.bydgoszcz.pl , a także redaktorom Gazety Pomorskiej. To dzięki zaangażowaniu bydgoskich mediów oraz wszystkich naszych przyjaciół udało się kapitalnie rozpocząć akcję promującą naszą pierwszą w historii polskiego mushingu wyprawę do dalekiej Laponii.
Jeszcze raz bardzo dziękuję!!!

Niepokonani - ciąg dalszy

2009-07-30T22:39:00.006+02:00

Oto jeszcze jeden z postów konkursowego bloga Darii.

Marzenia

Wszystko to co robię z psami wzięło się z marzeń. To one stworzyły Darię - maszerkę. Zawsze ciągnęło mnie do tego co dziś nazywamy outdoorem, a kiedy poznałam mojego męża Krzyśka, alpinistę i wioślarza wszystko nabrało przyspieszenia. Razem zaczęliśmy planować i realizować swoje kolejne plany i nawet trudna ciąża oraz wychowywanie małego dziecka nie spowodowały odejścia od takiego życia. Od czterech lat prowadzę także własną firmę i choć czasem jest naprawdę bardzo ciężko to jednak satysfakcja jaką takie życie nam zapewnia wynagradza wszystkie trudne chwile i zwątpienia.
Od dziesięciu lat zajmuję się tym sportem, od mniej więcej czterech z nastawieniem na długodystansowe wyścigi i wyprawy. W każdym sezonie przejeżdżam psim zaprzęgiem 2,5 - 3 tysiące kilometrów na treningach. Razem z Krzyśkiem przejechaliśmy wiele polskich lasów wzdłuż i wszerz . Na co dzień trenujemy w Puszczy Bydgoskiej, Borach Tucholskich i Puszczy Noteckiej. Jesteśmy częstymi gośćmi w Bieszczadach czy Borach Raciborskich. Dlatego dzisiaj jestem wreszcie gotowa podjąć się realizacji jednego z moich marzeń, a jest nim objechanie dookoła po zamarzniętej tafli, jeziora Inari w Finlandii.
To najdalej położone na północ europejskie jezioro od dawna rozbudza moją i Krzyśka wyobraźnię. Już kilka lat temu obraliśmy je za cel jednej z naszych przyszłych wypraw. Dzisiaj jesteśmy gotowi zmierzyć się z tym projektem.
Ponad 3000 kilometrów linii brzegowej, 3300 wysp, 300 kilometrów na północ od koła podbiegunowego w subarktycznym klimacie, a od listopada do czerwca skuwa je lód.
Jak dla nas wystarczy powodów, by je objechać dookoła.
Wyprawę planujemy na marzec 2010. Będzie to pierwsza polska wyprawa psimi zaprzęgami w ten rejon w ogóle. Dodatkowo stanę się pierwszą polską maszerką, która tego dokona. Ponadto weźmie w niej udział nasz dziewięcioletni syn Kacperek, który będzie brał udział we wszystkich naszych przygotowaniach i jednodniowych rekonesansach po jeziorze.
W trakcie prowadzonej non stop akcji planujemy pokonać pętlę długości około 500 kilometrów. Non stop oznacza w tym przypadku, iż jedziemy wytrenowanym systemem
bieg - odpoczynek. W praktyce to – 5 godzin jazdy, 5 godzin odpoczynku. Naturalnie te czasy dostosujemy do warunków pogodowych. Taki system wymusza jazdę także w nocy, ale do tego my i nasze psy jesteśmy dobrze przygotowani. Przy takim trybie działania powinniśmy skończyć pętlę w ciągu trzech - czterech dób.
Realizacja tego planu jest wstępem do spełnienia naszego wielkiego marzenia, jakim są wspólne starty w najdłuższym bezetapowym wyścigu psich zaprzęgów w Europie Finmarkslopet na dystansie 1000 kilometrów. Ten wyścig to kwintesencja mushingu, brak etapów, jedynie konieczność zaliczenia punktów kontrolnych na trasie, jazda non stop, dzień i noc w totalnym oderwaniu od rzeczywistości, a do tego rywalizacja z innymi.
Najbardziej niesamowitym składnikiem dlugodystansowych wyścigów, czy wypraw jest to fantastyczne zatracenie się w chwili obecnej, w całkowitym skupieniu na sobie, psach i drodze do przebycia. A wszystko to w kompletnej samotności i nieprawdopodobnym kontakcie z naturą. Nigdzie nie poczujemy takiej z nią jedności jak w takich chwilach.

Niepokonani

2009-07-29T19:41:00.014+02:00

Zrobiliśmy długą przerwę na blogu, ponieważ rozpoczęliśmy przygotowania do najważniejszej wyprawy przyszłej zimy. Jednym z ich etapów jest udział bloga Darii w konkursie Ibuprom Dla Niepokonanych. Jest to rywalizacja blogów opisujących pasje i związane z nimi marzenia uczestników. Stawką jest 50 000 zł, dla zwycięzcy wytypowanego przez jury oraz 3 nagrody po 10 000 zł dla prac, które zebrały największą ilość głosów.
Głosować można raz dziennie do 24 sierpnia. Zapraszamy do odwiedzin na naszym konkursowym blogu http://syberiada.dlaniepokonanych.pl/

A oto próbka konkursowej twórczości :)

Opowiem Wam jak to się zaczęło

Dobre dziesięć lat temu pojechaliśmy z moim mężem, oczywiście „tylko obejrzeć” ładniutkiego sześciotygodniowego szczeniaczka siberian husky. Skończyło się na wpłaceniu zaliczki i tydzień później malec dumnie wkroczył w nasze życie. Nazwaliśmy go Nanook.
Zanim do tego doszło pochłonęliśmy całą dostępną wówczas literaturę dotyczącą psich zaprzęgów i wydawało się nam, że wiemy mniej więcej coś na ten temat. Naturalnie dużo więcej było tego „mniej”, ale o tym przekonaliśmy się znacznie później.
W każdym razie tamtego listopadowego dnia nie zdawaliśmy sobie w najmniejszym nawet stopniu jak radykalnie zmienia się nasze życie.
Dzisiaj Nanook jest już emerytem, który pokonał raka, w naszym stadzie żyje i pracuje 30 psów, a my jesteśmy trochę doświadczonymi maszerami (tak nazywają się ludzie prowadzący psie zaprzęgi).
Mushing przekonał mnie do siebie tym, że trzeba w nim wejść w zupełnie inny wymiar kontaktu z psami, wymiar raczej niedostępny dla ludzi mających „zwykłe” psy. Nigdy wcześniej posiadając różne zwierzęta nie miałam z nimi takich relacji jak z moimi zaprzęgowcami.
Ponadto jest to zdecydowanie sport ekstremalny, a jak wiadomo adrenalina uzależnia.
Stopniowo rodziły się plany na przyszłość, startowaliśmy w wyścigach na sprinterskich dystansach i sami je także organizowaliśmy, ale gdzieś w głowach tliła się już myśl, że to mało, że nie o to nam chodzi.
Wtedy zaczęły się nasze wyprawy. Początkowo takie krótkie 30-40 kilometrów, potem co raz dalej i dalej. Dzisiaj robimy przeciętnie w sezonie zimowym około 3000, a dobowe przebiegi w granicach 120 km nie są rzadkością.
Mushing jest dyscypliną dającą mnóstwo możliwości znalezienia własnej drogi realizowania siebie. Moja to wyprawy i starty w długodystansowych zawodach.

Nie samym mushingiem człowiek żyje!

2009-05-10T16:30:00.015+02:00

Ostatnio sporo pracowaliśmy z psami,mieliśmy zajęte większość weekendów.Do tego dużo trenowaliśmy,gdyż mimo bardzo wysokiej temperatury w ciągu dnia,poranki i wieczory były niezwykle chłodne.Wykorzystaliśmy to maksymalnie,zwłaszcza,że ostatnie dni przyniosły znaczne ochłodzenie w ciągu całego dnia
Wszystko to spowodowało,że dzisiejszy wolny dzień poświęciliśmy na oddawanie się największej pasji Kacperka-wędkarstwu.

Wyszliśmy wcześnie rano,dotarliśmy na "nasze miejsce",zanęciliśmy i...zaczął padać deszcz!
Musherom jednak to nie straszne.Twardo siedzieliśmy na swych pozycjach i czekaliśmy na pierwsze branie.Deszcz przestał padać,po jakimś czasie zaczął siąpić znowu,a brań jak nie było,tak nie ma!Przypomniało nam się stare powiedzenie,że "tutaj,to tylko ryby nie biorą".
Na dodatek wszędzie wokół wyskakiwały z wody jakby sobie z nas kpiły.Jedna nawet wyskakując uderzyła w spławik Kacpra.Jakby tego było mało co jakiś czas, któraś z krążących nad nami rybitw wyciągała z wody rybę.Ich skuteczność w połowach była stu procentowa!Nasza żadna.
Dlatego mamy takie nietęgie miny na zdjęciu,które zrobiła nam Daria.

Jednak w końcu i dla nas "zaświeciło słońce".Kacperek bezbłędnie wykorzystał swoje branie i złowił całkiem dużą płotkę.Ja też miałem swoje pięć minut i wyciągnąłem dwa okonie i kolejnego w moim życiu krąpia.
Zaliczyliśmy fajny dzień,złowiliśmy kilka ryb,a mama Daria zrobiła nam "kilka zdjęć".

Imprezy integracyjne latem

2009-05-05T07:58:00.005+02:00

Mimo,że dzień coraz cieplejszy możemy śmiało korzystać z uciech jazdy psim zaprzęgiem.Dla psów bieganie w letnich warunkach jest oczywiście bardziej męczące niż zimą, ale odpowiednio dawkując wysiłek możemy uniknąć jakichkolwiek negatywnych efektów.
Często biegamy w lecie co ma na celu utrzymanie psów w dobrej kondycji i humorze.Wcześniej od początku maja do połowy września robiliśmy im przerwę i nudziły się okrutnie.Po przerwie musieliśmy zaczynać treningi od podstaw,jeżdżąc bardzo krótkie dystanse i stopniowo je wydłużając.Teraz kiedy trenujemy także latem psy są wybiegane cały czas,co pozwala na wejście we właściwy trening niemal od razu,jak tylko się ochłodzi.Sprawia to ogromną różnicę w całym cyklu przygotowawczym i mocno procentuje w miesiącach zimowych,kiedy wykonujemy najbardziej intensywną pracę.Ponadto w sezonie wyścigowym 2009/2010 planujemy starty w długodystansowych wyścigach psich zaprzęgów,gdzie będziemy pierwszymi Polakami biorącymi w nich udział,a Daria stanie się jedyną Polką w ogóle startującą na długodystansowych wyścigach.Planujemy starty w zawodach o dystansach pomiędzy 300 a 500 km,odbywających się poza granicami naszego kraju,bowiem w Polsce takich wyścigów nie ma.

Nasz udział w Waszej imprezie będzie na pewno doskonałą atrakcją dla wszystkich uczestników i dostarczy im niezapomnianych wrażeń.Dodatkowo sporządzimy obszerną dokumentację fotograficzną z eventu,którą oddamy do Waszej dyspozycji,a nawet przygotujemy Wam fotoreportaż,który będziecie mogli dowolnie wykorzystać do własnych celów.
Zapraszamy do korzystania z naszych usług w miesiącach letnich,a z pewnością staniemy się ciekawym dodatkiem do każdej imprezy.